Zamiast tego poszłam do adwokata. Potem do banku. Potem spakowałam jego rzeczy do worków na śmieci – koszule, buty, tę cholerną kurtkę z kapturem, którą nosił na „weekendy z chłopakami”. Wszystko wyniosłam do piwnicy.
Dzieci pytały. Kłamałam. Mówiłam, że tata jest w delegacji. Że niedługo wróci. Zosia płakała czasem w nocy. Kuba udawał, że mu wszystko jedno, ale widziałam, jak sprawdza telefon co wieczór.
Minęły trzy miesiące. Pewnego dnia zadzwonił.
– Możemy się spotkać? – zapytał. Głos miał zmęczony, jakby postarzał się o dekadę.
– Nie – odpowiedziałam.
– Proszę. Muszę ci coś powiedzieć.
– Powiedz przez telefon.
Cisza. Długa.
– Ola jest w ciąży – powiedział w końcu. – To moje.
Coś we mnie umarło. Nie dramatycznie. Po prostu zgasło, jak świeca, którą ktoś zdmuchnął.
– Gratuluję – powiedziałam. – Będziesz miał nowe życie.
Rozłączyłam się.
Potem poszłam do łazienki. Stanęłam przed lustrem. Patrzyłam na siebie długo. Na zmarszczki przy oczach, na siwe pasmo, którego wcześniej nie zauważałam. Na usta, które kiedyś się śmiały częściej.
I po raz pierwszy od tamtego wtorku się uśmiechnęłam. Nie szeroko. Nie radośnie. Ale prawdziwie.
Bo zrozumiałam, że to już nie jest mój dom z nim. To mój dom. Z dziećmi. Z deszczem na parapecie. Z deską „Z miłością od babci”.
I że ja tu zostaję. A on – nie.
