Mąż przez całe życie mówił, że wyjazdy służbowe to wyjazdy służbowe. Po pięćdziesiątce postanowiłam go zaskoczyć w hotelu w Kielcach. Drzwi do pokoju otworzyła kobieta w jego szlafroku.
Recepcjonistka spojrzała na mnie z uprzejmym uśmiechem, kiedy podałam nazwisko męża. Powiedziała numer pokoju. Drugie piętro, na prawo. Jeszcze poprawiłam włosy w lustrze windy, jeszcze pomyślałam, że dobrze, że wzięłam tę nową bluzkę. Zapukałam trzy razy, jak pukam u nas w domu.
Drzwi otworzyła kobieta. Miała na sobie granatowy szlafrok Wojciecha – ten sam, który mu kupiłam na imieniny trzy lata temu.
Znałam ten szlafrok lepiej niż tę twarz. Kobieta w moim wieku, może trochę młodsza, z mokrymi włosami zaczesanymi do tyłu. Przez sekundę patrzyłyśmy na siebie, jakby każda z nas czekała, aż ta druga wyjaśni pomyłkę.
– Szukam Wojciecha Krawczyka – powiedziałam, bo nic mądrzejszego nie przyszło mi do głowy.
– Wojtek jest pod prysznicem – odpowiedziała ta kobieta, cofając się o krok, jakby chciała mnie wpuścić do środka.
Wtedy usłyszałam szum wody zza uchylonych drzwi łazienki. I głos męża – nucił coś pod nosem, tak jak nucił w domu, kiedy miał dobry humor. To było chyba najgorsze. Nie krzyk, nie cisza, nie wyjaśnienia. Tylko ten głos, ten sam co rano przy goleniu w naszej łazience na osiedlu w Częstochowie, gdzie mieszkaliśmy od trzydziestu lat.
Odwróciłam się i poszłam do windy. Kobieta nie powiedziała ani słowa. Nie zatrzymała mnie. Nie zamknęła drzwi – albo zamknęła, ale ja tego nie słyszałam, bo w uszach mi szumiało jak pod wodą.
W samochodzie siedziałam może dwadzieścia minut, może godzinę. Nie pamiętam. Miałam kluczyki w dłoni i patrzyłam na parking, na te wszystkie samochody ludzi, którzy przyjechali do Kielc w normalnych sprawach. Na konferencje, na szkolenia, na te wszystkie wyjazdy służbowe, o których ich żony nie mają powodu wątpić. Zadzwonił telefon. Wojciech. Odrzuciłam.
Przez trzydzieści dwa lata małżeństwa Wojciech wyjeżdżał mniej więcej raz w miesiącu. Czasem na dwa dni, czasem na trzy. Pracował jako przedstawiciel handlowy w firmie produkującej armaturę łazienkową – objeżdżał hurtownie, sklepy budowlane, salony łazienkowe w całym województwie świętokrzyskim i małopolskim.
Wracał zmęczony, z torbą brudnych koszul, czasem z próbkami nowych baterii do łazienki. Opowiadał o klientach, o korkach na drogach, o obiadach w przydrożnych barach. Nigdy nie dawał mi powodu do podejrzeń. A ja – byłam zbyt zajęta, żeby szukać powodów.
Przez dwadzieścia pięć lat prowadziłam zakład krawiecki przy ulicy Jasnogórskiej. Poprawki, przeróbki, sukienki na wesela, garsonki dla nauczycielek, czasem suknia ślubna. Znałam pół osiedla z przymiarek. Wiedziałam, kto schudł, kto przybrał, kto nosi gorset pod marynarkę. Ale nie wiedziałam, co mój mąż robi w hotelach.
Na pomysł wpadłam przez przypadek. Wojciech zostawił otwarty laptop, a na ekranie było potwierdzenie rezerwacji – Hotel Kameralny, Kielce, pokój dwuosobowy, dwie noce. Pokój dwuosobowy. Nie jednoosobowy, jak zawsze mówił. Nie pomyślałam od razu o zdradzie. Pomyślałam: dwuosobowy jest tańszy albo nie było jednoosobowych. Ale coś zostało. Jak drzazga pod skórą.
Dwa tygodnie później, kiedy znów wyjechał, wpisałam w nawigację adres tego hotelu. Sto dwadzieścia kilometrów. Dwie godziny jazdy z Częstochowy, bo po drodze remont na obwodnicy. Jechałam i powtarzałam sobie, że chcę go zaskoczyć. Że to będzie romantyczne. Że trzydzieści dwa lata razem i nigdy go nie odwiedziłam w delegacji – najwyższy czas.
A potem stałam w tym korytarzu. I kobieta w szlafroku Wojciecha mówiła mi, że Wojtek jest pod prysznicem.
