I to “nie wiem” bolało bardziej niż “tak”. Bo “tak” byłoby przynajmniej uczciwe. A “nie wiem” znaczyło, że przez siedem lat nie zadał sobie trudu, żeby to zrozumieć. Że nie szanował ani mnie, ani jej na tyle, żeby wiedzieć.
Nie wyrzuciłam go tego wieczoru. Nie wyrzuciłam go w ogóle. Wojciech spał w salonie przez dwa tygodnie, potem wrócił do sypialni, bo bolały go plecy od starej kanapy. Życie toczyło się dalej – poranki, śniadania, odgłosy telewizora, samochód odjeżdżający spod bloku. Tylko że teraz wiedziałam. I on wiedział, że wiem. I żadne z nas nie wiedziało, co z tym zrobić.
Nie opowiedziałam dzieciom. Ani koleżankom. Ani siostrze Danucie, która i tak by powiedziała “mówiłam ci”. Chodziłam do zakładu, szyłam, mierzyłam, rozmawiałam z klientkami o pogodzie i o tym, że len się gniecie. Wieczorami patrzyłam na Wojciecha i zastanawiałam się, czy ta kobieta w szlafroku też siedzi teraz w swoim domu i zastanawia się, co dalej.
Pewnego wieczoru, może dwa miesiące po tamtej kolacji, Wojciech wrócił z pracy wcześniej niż zwykle. Usiadł przy kuchennym stole, przy którym siedzieliśmy razem od trzydziestu lat, i powiedział:
– Zakończyłem to. Z Basią.
Nie poczułam ulgi. Nie poczułam satysfakcji. Poczułam zmęczenie – ogromne, fizyczne zmęczenie, jakby ktoś postawił mi na plecach worek cementu. Bo to “zakończyłem” niczego nie kończyło. Siedem lat nie znika, bo ktoś powie jedno zdanie przy kuchennym stole.
Teraz jest lipiec. Wojciech nie wyjeżdża już do Kielc – zmienili mu rejon na Śląsk. Czasem wieczorem próbuje ze mną rozmawiać – o remoncie łazienki, o wakacjach, o tym, że Bartek i Monika spodziewają się dziecka. Normalnie. Jakby tamta kobieta, tamten szlafrok, tamten korytarz – jakby to wszystko można było zakleić jak dziurę w spodniach.
Ja szyję. Rano otwieram zakład, wieczorem zamykam. W soboty sprzątam mieszkanie. W niedziele dzwonię do Ani. Żyję. Tylko że czasem, kiedy Wojciech wychodzi z łazienki po prysznicu i nuci coś pod nosem, słyszę szum wody z tamtego hotelu. I widzę mokre włosy zaczesane do tyłu. I granatowy szlafrok, który wisi teraz u nas w szafie, bo przecież nie będę wyrzucać dobrego szlafroka.
Nie wiem jeszcze, co zrobię. Ale wiem, że nie chcę już być kobietą, która się nie pyta.
