“Ja ci powiem” – odpowiedziałam. “Zaczęło się wtedy, kiedy ktoś zawiesił tabliczkę na altanie.”
Wiktor usiadł naprzeciwko mnie. Milczeliśmy. Za oknem sąsiadka wieszała pranie, a wiatr trzepotał prześcieradłami.
“Nie chodziło o nią” – powiedział w końcu. “To znaczy – chodziło. Ale nie tak, jak myślisz.”
“A jak?”
“Tam jestem kimś innym, Renata. Tam ktoś czeka na mnie z kawą i mówi, że jabłonie ładnie kwitną. Ty nie mówisz takich rzeczy od lat. Ty mówisz o ZUS-ie, o rachunkach, o cieknącym kranie. Ja wiem, że to ważne. Ale tam… tam jest lżej.”
Chciałam powiedzieć – a kto płaci te rachunki? Kto pamięta o wizytach u lekarza, o ubezpieczeniu, o prezentach na komunię wnuczki? Kto dźwiga to wszystko, co nie jest lekkie?
Ale nie powiedziałam. Bo gdzieś pod złością – głęboko, w miejscu, do którego nie chciałam zaglądać – wiedziałam, co miał na myśli. Wiedziałam, jak smakuje życie, w którym każda rozmowa dotyczy tego, co zepsute.
Nie wyrzuciłam Wiktora. Nie zadzwoniłam do córki z płaczem. Nie pojechałam do Krysi robić awanturę.
Zrobiłam coś innego. W następną sobotę rano wstałam, włożyłam stare spodnie i kurtkę, wzięłam rękawice ogrodowe i pojechałam na działkę. Na naszą działkę. Wiktor siedział w altanie z kawą i gazetą. Kiedy mnie zobaczył, zbladł.
“Przyjechałam pograbiać” – powiedziałam. “Masz drugie grabki?”
Przez cztery godziny pracowaliśmy obok siebie w milczeniu. Wyrywałam chwasty, przycinałam żywopłot, przesadziłam porzeczki. Wiktor naprawił siatkę. Krysia nie przyszła – nie wiem, czy dlatego że sobota, czy dlatego że zobaczyła mój samochód.
Teraz jeżdżę na działkę co drugą sobotę. Wiktor nadal bywa tam w piątki. Nie pytam, co robi. Nie udaję, że nie wiem. Między nami jest teraz coś, na co nie mam jeszcze nazwy – nie przebaczenie, nie wrogość. Jakaś ostrożna, bolesna uczciwość, której wcześniej brakowało.
Kupiłam sobie kalosze. Czarne, bez kropek. Rozmiar czterdzieści jeden. Stoją na cegłach obok tych zielonych.
