– Nie mam pretensji – powiedziałam. I to nie było kłamstwo. Jeszcze nie. Pretensje przyszły potem, w autobusie do Warszawy, kiedy jabłecznik w torbie stygł, a ja patrzyłam w okno i liczyłam.
Kod zmieniony, żebym nie przyjechała bez zapowiedzi. Nowa babcia na kanapie. Trzy tygodnie wymówek. I ani jedno słowo prawdy.
W domu postawiłam bigos w lodówce i usiadłam przy stole w kuchni. Było cicho. Zegar tykał – ten sam, co wisiał w kawalerce mamy na Woli. Zabrałam go stamtąd, zanim oddałam klucze kupcowi.
Kasia zadzwoniła wieczorem.
– Mamo, nie gniewaj się. Zuzia cię kocha, my cię kochamy, nic się nie zmieniło.
Chciałam powiedzieć, że wszystko się zmieniło. Że zmieniły to one same – Kasia i Patryk – w chwili, gdy postanowili mnie chronić przed prawdą, tak jak chroni się dziecko przed złą wiadomością. Że nie jestem dzieckiem. Że dałam im sto tysięcy nie po to, żeby kupić sobie miejsce w tym domu, ale że jednak jakoś tak to czułam – że te pieniądze to była obietnica. Nie moja. Ich.
Ale powiedziałam tylko:
– Dobrze, Kasiu. Nie gniewam się.
Minął tydzień. Potem drugi. Nie dzwoniłam w niedzielę. Kasia też nie. Na lodówce wciąż stoi ten bigos. Nie mam serca go wyrzucić, ale nie mam też serca go zjeść.
Wczoraj wyjęłam z szuflady akt notarialny – kopię, którą mi dali tamtego dnia na Mokotowskiej. Przeczytałam go od deski do deski. Nigdzie nie ma mojego nazwiska. Nie ma żadnego zapisu, żadnej darowizny, żadnego śladu, że te pieniądze kiedykolwiek istniały. Tylko Katarzyna i Patryk Nowakowscy, współwłaściciele.
Siedzę teraz przy tym stole i myślę, czy zadzwonić. Czy powiedzieć Kasi to, co naprawdę czuję. Czy może lepiej milczeć, bo matki milczą, bo tak nas nauczono, bo krzyk to wstyd, a pretensje to egoizm. Zegar tyka. Ten sam co u mamy. I przychodzi mi do głowy jedno pytanie, na które nie znam odpowiedzi: czy dom, za który zapłaciłam, jest jeszcze moim domem – skoro nigdy nie był?
