Teraz musiałem się z tym pogodzić.
Nastał poranek z dwudziestoma trzema nieodebranymi połączeniami i czterdziestoma siedmioma wiadomościami tekstowymi.
Zignorowałem ich wszystkich i poszedłem pobiegać.
Sześć mil przez Central Park.
Kiedy wróciłem, wiadomość już dotarła do mnie.
Caldwell Industries potwierdza znaczącą ekspozycję na rekordy klientów.
Finansowy gigant stoi w obliczu poważnego naruszenia bezpieczeństwa.
Akcje Caldwell gwałtownie spadają po nocnym incydencie systemowym.
Zadzwonił mój telefon.
Brandon.
Pozwoliłem, aby odezwała się poczta głosowa.
Zadzwonił ponownie.
Poczta głosowa.
Następnie SMS.
Zadzwoń do mnie teraz. To nagły wypadek.
Nalałem sobie kawy i otworzyłem laptopa, nie po to, żeby dostać się do systemów Caldwella, ale żeby obserwować rozwój wydarzeń.
Akcje spółki spadły o trzydzieści cztery procent na otwarciu giełdy. Wniesiono już wiele pozwów. Federalni śledczy ogłosili dochodzenie. Przerażony młody deweloper, który powinien był wiedzieć, że nie powinien publikować informacji, zasugerował w internecie, że incydent dotarł do systemów zapasowych po tym, jak Kyle wyłączył kwarantannę.
Wszystko, co budowałem przez osiem lat, rozpadało się w czasie rzeczywistym.
A ja, ubrany w strój do biegania, oglądałem to z salonu, popijając kawę z ekspresu tłokowego.
Pojawiła się nowa wiadomość głosowa.
Włączyłem głośnik.
Głos Brandona był napięty i rozpaczliwy.
„Vivian, popełniłem błąd. Okropny błąd. Potrzebujemy cię z powrotem. Podaj swoją cenę. Jak chcesz. Tylko proszę, oddzwoń.”
Usunąłem to.
Pięć minut później przyszła kolejna wiadomość głosowa.
Ten był od Kyle’a.
„Pani Chen, tu Kyle Caldwell. Myślę, że doszło do nieporozumienia w sprawie protokołów bezpieczeństwa. System wykazuje kaskadowe awarie we wszystkich sektorach i nie mogę… Narzędzia, które pani stworzyła, zniknęły, a ja nie…”
Jego głos się załamał.
„Czy mógłbyś do mnie oddzwonić? Proszę.”
Brzmiał młodo.
Przestraszony.
Zupełnie go to przerasta.
Bo taki był.
O trzeciej po południu zadzwonił dzwonek do drzwi.
Sprawdziłem kamerę bezpieczeństwa.
Brandon Caldwell stał w moim korytarzu, wyglądając, jakby postarzał się o dziesięć lat w ciągu jednej nocy. Miał luźny krawat. Oczy przekrwione. Był sam.
Otworzyłem drzwi, ale nie zaprosiłem go do środka.
„Vivian” – powiedział.
„Masz trzydzieści sekund, zanim zamknę drzwi.”
„Proszę. Firma umiera. Straciliśmy kontrolę nad sytuacją. Zagrożenie rozprzestrzeniło się na systemy, o których nawet nie wiedzieliśmy, że są podatne. Informacje o klientach pojawiają się w miejscach, w których nigdy nie powinny się pojawiać. Akcje spadają gwałtownie. Mamy pozwy sądowe. Dochodzenia regulacyjne. Wszystko się wali.”
„Dwadzieścia sekund.”
„Dam ci wszystko. Stanowisko dyrektora ds. bezpieczeństwa informacji. Miejsce w zarządzie. Kapitał własny. Pełna autonomia. Tylko proszę, pomóż nam to naprawić”.
„Zwolniłeś mnie, kiedy aktywnie ratowałem twoją firmę, żebyś mógł zatrudnić swojego niekompetentnego syna. Teraz chcesz, żebym posprzątał po tobie.”
„Tak” – powiedział.
To mnie zaskoczyło.
Nie dlatego, że się do tego przyznał.
Ponieważ nie próbował go zmiękczyć.
„Wiem, że na to nie zasługuję” – kontynuował. „Wiem, że się myliłem. Ale czterdzieści siedem milionów ludzi powierzyło nam swoje informacje i mogą zapłacić za moją arogancję. Mogę żyć ze stratą firmy. Nie mogę żyć ze świadomością, że nasi klienci ucierpieli, bo podjąłem samolubną decyzję”.
To była pierwsza rzecz, jaką powiedział, która nie dotyczyła jego samego.
Odsunąłem się.
“Wsiadać.”
Poszedł za mną do salonu.
Nie zaproponowałem mu miejsca.
Nie zaproponowałem kawy.
Stałem tam ze skrzyżowanymi ramionami.
„Pokaż mi aktualny status.”
Brandon drżącymi rękami wyciągnął telefon i otworzył panel. Wziąłem go od niego i zeskanowałem dane.
Było gorzej niż sobie wyobrażałem.
Incydent dotarł do każdego głównego systemu. Rejestrów klientów. Rejestrów pracowników. Zastrzeżonych modeli transakcji. Wewnętrznych narzędzi administracyjnych. Wszystko było zagrożone, narażone na ataki lub zagrożone.
„Gdzie jest teraz Kyle?”
„W serwerowni.”
„Jak długo on tam jest?”
„Szesnaście godzin”.
„Jakimi narzędziami?”
„Nie wiem. Cokolwiek przyniósł. Swój laptop.”
„Prywatny laptop, który podłączył do twojej bezpiecznej sieci podczas aktywnego incydentu bezpieczeństwa?”
Twarz Brandona zbladła.
„Nie myślisz, że…”
„Myślę, że twój syn mógł dać operatorom zewnętrznym bezpośredni dostęp do wszystkiego, czego dotknął. Ten laptop prawdopodobnie jest naruszony. Każde naciśnięcie klawisza mogło zostać zarejestrowane. Każde hasło mogło zostać przechwycone”.
“Boże.”
Oddałem mu telefon.
