Haines wstał. „Znaleźliśmy go. W pobliżu warsztatu. Współpracuje.”
Zaschło mi w ustach. „Chcę to zobaczyć”.
Mężczyzna siedział przy stole bez kapelusza. Miał rzadkie włosy i czerwone oczy.
Haines zawahał się. „Pani…”
„Muszę to zrobić.”
Skinęła głową. „Nie sama”.
Zaprowadzono nas do małej sali konferencyjnej.
Mężczyzna siedział bez kapelusza. Rzadkie włosy. Czerwone oczy. Mocno zaciśnięte dłonie. Spojrzał w górę, kiedy wszedłem.
„Pani Elana” – powiedział ochrypłym głosem.
„Nie rozmawiaj z dzieckiem.”
Dreszcze przeszły mnie, gdy usłyszałem swoje imię wypowiedziane z jego ust.
„Nie rozmawiaj z dzieckiem” – ostrzegł Haines.
Noah trzymał się blisko mnie. „To przyjaciel Ethana”.
Przełknęłam ślinę. „Noah, idź do pani Alvarez”.
Noah przytulił się do mnie. „Ale…”
„Teraz” – powiedziałem.
„Dlaczego rozmawiałeś z moim synem?”
Pani Alvarez wyprowadziła go. Drzwi zamknęły się z ostatnim kliknięciem.
Zwróciłem się do mężczyzny. „Dlaczego rozmawiałeś z moim synem?”
Podskoczyła. „Nie chciałam go przestraszyć”.
„Użyłeś imienia Ethana. Kazałeś mojemu synowi zachować tajemnice”.
Jej ramiona opadły. „Wiem.”
Haines powiedział: „Powiedz swoje imię”.
„Więc znalazłeś jego szkołę.”
„Raymond” – wyszeptała.
„Dlaczego podszedłeś do dziecka?” zapytał Haines.
Raymond spojrzał na swoje dłonie.
„Widziałem go przy wyjściu w zeszłym tygodniu. Wygląda jak Ethan.”
Wbiłam paznokcie w dłonie. „Więc znalazłeś jej szkołę”.
Raymond skinął głową. „Przyjąłem naprawę celowo”.
„Więc zdecydowałeś się podjąć ryzyko.”
Dotknęło mnie to. „Dlaczego?”
„Nie mogę spać. Za każdym razem, gdy zamykam oczy, jestem z powrotem w ciężarówce”. Przełknął ślinę. „Miałem jakąś przypadłość. Omdlenie. Omdlenia”.
„A jednak prowadziłeś.”
Skinęła głową, a łzy napłynęły jej do oczu. „Musieli mnie zbadać. Badania. Nie poszłam. Nie mogłam stracić pracy”.
„Więc podjąłeś ryzyko” – powiedziałem.
„A mój syn umarł”.
„Tak” – wyszeptała. „Wciąż powtarzałam sobie, że to się więcej nie powtórzy”.
Mój głos stał się beznamiętny. „A mój syn umarł”.
Twarz Raymonda posmutniała. „Tak.”
Spojrzałam na niego, czując, jak zalewa mnie fala gorąca. „I myślałeś, że rozmowa z Noahem komu pomoże?”
Raymond otarł twarz rękawem. „Ja. Pomyślałem, że jeśli zrobię coś dobrego… jeśli pomogę ci przestać płakać… może uda mi się oddychać”.
„Proszę pani, możemy wystąpić o nakaz sądowy.”
Pochyliłem się do przodu. „Więc użyłeś mojego żyjącego syna, żeby ukoić swoje poczucie winy”.
“Tak.”
